Wikno w XIX wieku było leśniczówką w lasach królewskich, w której mieszkało kilka osób. W pobliżu leśniczówki, w rejonie ujścia rzeki Koniuszki do jeziora Omulew znajduje się rezerwat krajobrazowy Koniuszka II o powierzchni 64,55 ha. Rezerwat został utworzony w 1978 roku, miał na celu zachowanie i ochronę starodrzew dębów i sosen porastających zbocza doliny na odcinku rzeki Koniuszanki oraz ciekawego układu terenu. Nazwa rezerwatu „Koniuszanka II" pochodzi od rzeki o nazwie Koniuszanka, która przepływa przez środek rezerwatu. Rezerwat, jako jeden z nielicznych w Polsce, ma na celu zachowanie niezwykle malowniczego, przełomowego odcinka Koniuszanki. Rzeczka przedziera się tu przez wyniosłość terenu i płynie doliną o wąskim dnie i stromych zboczach. W niektórych miejscach zbocza charakteryzują się trzydziestoprocentowym spadkiem. Przełom powstał na skutek działania lodowca - spływały tędy wody roztopowe.
Zbocza doliny oraz jej dno charakteryzują się bogatymi w składniki pokarmowe glebami. Układ gleb powoduje, że rezerwat skupia na swoim obszarze różnorodne zespoły leśne Pojezierza Mazurskiego. Położenie rezerwatu na styku strefy pojeziernej i równiny sandrowej powoduje występowanie tu bogatej i różnorodnej flory i fauny. Na uwagę zasługują liczne, o imponujących rozmiarach drzewa pomnikowe: dęby i sosny. Wiek drzewostanów występujących w rezerwacie waha się od 25 do 210 lat, ale około 50% powierzchni rezerwatu porastają drzewa w wieku powyżej 100 lat. Jednym z przedmiotów ochrony rezerwatu „Koniuszanka II" jest zachowanie zespołów leśnych, a mianowicie: Grądu - lasu lipowo-dębowo-grabowego, Łęgu - lasu jesionowo-olszowego, Olsu - porzeczkowego.
W drugiej połowie lat osiemdziesiątych reintrodukowano bobry nad rzekę Omulew. Stąd po pewnym czasie rozprzestrzeniły się po okolicy, między innymi osiedliły się na terenie rezerwatu „Koniuszanka II". Z mostu na Koniuszance widać przy brzegu rzeki zgryzy bobrowe, a w wodzie na tle ciemnego dna widnieją ogryzione z kory ostro ścięte fragmenty gałązek. Na pniach przybrzeżnych drzew można zaobserwować dokąd sięgała woda po spiętrzeniu jej przez bobry. Wybudowana pod mostem tama podniosła poziom wody do wysokości mostu. Ze względu na powstałe w ten sposób zagrożenie dla chronionego w rezerwacie drzewostanu, tamę rozebrano. Bobry zbudowały nową tamę nieco dalej.
W rejonie Wikna urządzona jest leśna ścieżka dydaktyczna, trasa rowerowa „Szlak Bursztynowy” umożliwiający zwiedzanie największych walorów przyrodniczych i krajobrazowych w północno-wschodniej części gminy Nidzica. Trasa prowadzi przez kompleks osad rybackich i leśnych oraz kompleks historycznych rządowych plantacji leśnych i osad leśnych. Przez obszar ten przebiegało jedno z odgałęzień szlaków bursztynowych z Pomorza przez Muszak i– Zimną Wodę – Jabłonkę – Natać do Sambii. Atrakcją trasy są pozostałości średniowiecznych ziemnych wałów obronnych, położonych na granicy Starego Mazowsza i terenów zajętych przez Prusów, liczne miejsca we względu na swoją przyrodniczą wartość objęte są ochroną rezerwatową. Na trasie można spotkać unikatowe siedliska orła białego, bobrów i żółwi błotnych, jak również obiekty zabytkowe, takie jak kościoły, cmentarze wojenne, młyny, parki i leśniczówki.
Każdego roku od maja do września w drugą i czwartą sobotę miesiąca po trasach rowerowych gminy Nidzica odbywa się Rajd Rowerowy „Kołonida”. Głównym celem tej imprezy jest zachęcenie mieszkańców oraz turystów do aktywnego wypoczynku, a także promocja bogactw walorów turystycznych najpiękniejszych zakątków gminy.
Ścieżka dydaktyczna znajduje się na terenie Nadleśnictwa Nidzica w leśnictwie Wikno, w pobliżu ośrodka wypoczynkowego „Gawra". Została wykonana przez Nadleśnictwo wiosną 1996 r. Zaprojektowano ją dla mieszkańców Nidzicy oraz wczasowiczów przebywających w okolicznych miejscowościach letniskowych. Ścieżka ma charakter zamkniętej pętli o długości ok. 2,5 km. Wzdłuż trasy umieszczono 12 stanowisk edukacyjnych w formie tablic, na których językiem zrozumiałym dla człowieka nie mającego styczności ze słownictwem leśnym przedstawiono niektóre zjawiska zachodzące w środowisku leśnym: sukcesję, odnowienie naturalne, przebudowę drzewostanu, obumieranie drzew. Zaprezentowano także niektóre urządzenia leśne stosowane przez leśników: urządzenia łowieckie, pułapki do prognozowania pojawu szkodliwych owadów. Trasa ścieżki przebiega częściowo skrajem rezerwatu „Koniuszanka II". Celem tego rezerwatu jest ochrona przełomu rzeki Koniuszanki oraz stanowisk roślinnych na styku dwóch krain fizjograficznych: Pojezierza Mazurskiego i sandru Mazursko-Kurpiowskiego. Ścieżka jest przystosowana do zwiedzania przez grupy turystyczne ze szczególnym nastawieniem na wycieczki szkolne, dla których została utworzona „klasa leśna", gdzie można przeprowadzać „żywe lekcje przyrody". Przejście ścieżki nie przysparza żadnych trudności. Trasa biegnie wyraźnymi dróżkami leśnymi. W miejscach newralgicznych jest odpowiednio oznakowana. Ścieżka przyrodniczo-leśna jest jednym z elementów zagospodarowania turystycznego lasów Nadleśnictwa Nidzica wykonanych w latach 1995-96.
Oprócz ścieżki wyznaczono także sieć szlaków rowerowych połączoną ze szlakami pieszymi przebiegającymi przez teren nadleśnictwa. Na pograniczu jezior Omulew i Koniuszanka II znajduje się Ośrodek Wypoczynkowy „Gawra” położony nad jeziorem.
Corocznie nad brzegiem jeziora Omulew organizowane są festyny.
Rzeka Omulew stanowi szlak spływów kajakowych, podobnie jak Łyna, Orzyc, Marózka i Szkotówka są dostępne tylko dla kajaków i małych łodzi wiosłowych. Przy dużej zmienności, a często bardzo niskim poziomie wód, spływy są trudne i liczą niewielu uczestników. Stąd te szlaki są w stanie naturalnym, pełne niespodzianek. Początkowym fragmentem szlaku rzeki Omulew jest jezioro Omulew. Dla opłynięcia jego ciekawych zatok trzeba przebyć trasę długości około 12 km. Rzeką Omulew dopłynąć można aż do Ostrołęki, gdzie wpada do Narwi. Spływ rzekami Orzyc i Szkotówka zależy od stanu wód. Charakter tych szlaków jest wybitnie nizinny. Trasa spływu wybierana przez niewprawionych kończy się najczęściej w miejscowości Kot, na jej pokonanie wystarcza kilku godzin. Bardziej wprawieni turyści wypływają na dwa, trzy dni dopływając do miejscowości Wielbark. Noclegi organizują w uroczych zakątkach na brzegu rzeki, między innymi u Leśniczego w miejscowości Dębowiec. Pierwszą przeszkodą na trasie spływu jest przeprawa przez jaz, który wybudowano, aby podnieść poziom wody w jeziorze. Za miejscowością Kot rzeka prowadzi przez rezerwat ptactwa.